Acute Schizofrenie

Nou ben ik mij er van bewust dat iedereen wel rare dingen heeft gedaan op jonge leeftijd, maar ik blijf me telkens weer verbazen over de rare fratsen die ik uithaalde. Dit verhaal begint met een simpel maar verslavend spelletje; Catz. En dan niet die stomme versies die er nu zijn, met bijna-realistische katten, nee, gewoon simpel. Het allereerste spelletje werd uitgebracht in 1995, en moederlief had het een jaartje later ook op de computer geïnstalleerd. Het avontuur begon met het adopteren van een kat. Moeders en ik kozen een pluizige, grijs-witte en moeder besloot dat hij ‘Flipje’ ging heten. Wat een stomme naam vond ik dat, wie noemt z’n kat nou Flipje!?

Dat de kat een rotte naam had mocht de pret niet drukken, dus zodra moeders de kamer verliet ‘pakte’ ik het beruchte verf-emmertje en werd ons grijze Flipje een mooie, roze kat. Vervolgens gaf ik hem een bakje eten en waren we allebei weer een beetje gelukkiger. Moederlief kon het echter niet waarderen wanneer ik Flipje roze kleurde, vond ze onmenselijk en zielig voor de kat, dus ben ik ook menigmaal weggestuurd achter de computer, weg van mijn geliefde kat met de stomme naam. Maar hoe stom ik zijn naam ook vond, dit kleine digitale haarballetje heeft grote impact gehad op mijn jeugd. Flipje werd steeds belangrijker voor me na dagenlange verzorging, en op een gegeven moment was Flipje een deel van mij. Niet alleen een déél van mij, ik was Flipje geworden. Flipje and I became one.

Zodra er mensen over de vloer kwamen die ik niet kende of niet wilde kennen kwam de andere kant van mij naar boven. Anna was er niet meer, alleen Flipje de kat. En Flipje de kat kon (meestal) niet praten, behalve dan om duidelijk te maken dat Flipje niet een meisje genaamd Anna was, maar toch echt Flipje de kat (ja, ik zei voluit ‘Flipje de kat’). En dat ik een kat was gaf me ook een mooi excuus om me af te zonderen, katten zoeken toch ook alleen de aandacht op als ze er zelf behoefte aan hebben? Ook ging ik met passie in mijn rol op. Ik deed niet alsof ik een kat was, ik wás er een. Lopend op handen en voeten, miauwend vol overtuiging, spinnen als iets fijn was, blazen als iets vervelend was. Uiteraard ook niet gewoon drinken, maar uit een bakje op de grond. En als het bezoek weg was, was Anna weer terug. (Noot: voor extra plezier, ik was klein, blond en graatmager.)

Kon dat nu nog maar. Nare situaties ontwijken door te doen alsof je een kat bent en dat mensen er dan ook meestal in meegaan en je daadwerkelijk zo behandelen. Waarom doen je ouders er alleen aan mee als je zo jong bent? Ik word weer kat. In de eerstvolgende ongemakkelijke situatie ga ik weer op handen en voeten rond paraderen en luidkeels miauwen.